António Bárbolo Alves

La pruma braba

“La lhéngua de l’Ouropa ye la traduçon.”
 
Umberto Eco
 
Fui an 2000 que l lhenguista francés Claude Hagège publicou un lhibro antitulado “Alto a la muorte de las lhénguas” (Halte à la mort des langues). Diç el q’eijísten arrimado a 5 000 lhénguas bibas. Mas se nada fur feito, drento de cien anhos, la metade destas lhénguas staran muortas. Ou seia, ne l fin de l seclo XXI quedaran solo 2500 lhénguas i isto se nun tubirmos an cunta l passo mais dalgeiro de la zapariçon.


La pruma braba

“Trairei un cachico d’auga para bos lhabar ls pies.”
 
Génesis, 18, 4
 
Bibimos inda ls tempos apuis de la Páscoa. Nun falo eiqui d’assuntos regiliosos, mas solo d’ua matriç judaico-crestiana que ye un de ls alheçaces mais prefondos de la chamada cultura oucidental. I, drento deilha, stan rituales que todos conhecemos, ne ls quales partecipamos, uns cun ls uolhos de la fé, outros cun ls de la cultura, outros cun ls de l “hábito” que, ye tamien el, ua piedra daquilho a que chamamos cultura.


La pruma braba

An ne mundo tradicional, agrícola ou rural, la cuntaige de l tiempo era ua cousa mui aprossimada. Benie l tiempo de las segadas, l friu, l tiempo de purparar la tierra, de colher ls fuitos, l tiempo de caer las fuolhas ou de rebentar i de nacer outros renuobos … Ou seia, l tiempo de las cousas amportantes, marcado pul cumpasso de las staçones. Un tiempo circular, cíclico i repetitibo, anterior als meses i als anhos. Ye sabido que l’houmanidade lhebou muito tiempo até ser capaz d’antender, de debedir i de cuntar las horas, ls dies i ls meses de l anho.


La pruma braba

“Fala ua lhéngua nuoba para que lmundo seia un nuobo mundo.”
 
Jalal ad-Din Muhammad Rumi, poeta persa
 
 
Nun tengo la certeza se la notícia ye berdadeira ou nó. Nestas cousas de l’anternet ye preciso tener muito cuidado, saber quien son las fuontes i ir a saber de todas las anformaçones que mos puodan dar la mano para çcubrir quien stá por trás desta ou daqueilha anformaçon. Assi i todo eiqui queda aquilho que li.